An evening of listening

Sommige mensen ervaren zoveel stilte in hun leven dat ze besluiten er mee in gesprek te gaan. Het eigenaardige aan deze gesprekken is dat ze op den duur aangenamer kunnen worden dan die met een fysieke gesprekspartner.

Op een dag was het gewoon zover. Er was niemand in de buurt om mee te praten en ze had iets te vertellen. Het gesprek begon voorzichtig. Met een zucht van opluchting omdat ze eindelijk thuis was. Na de zucht kwamen drie simpele woorden: ‘Wat. Een. Dag’

De volgende dagen werd er niet gesproken met de stilte. Haar eenzame diners verliepen in absolute stilte. Tot de dag dat ze thuis kwam met een gevoel van verontwaardiging dat ze maar niet uit haar hoofd kreeg gepraat.

Ze heropende het gesprek. Deze keer liet ze zich niet afschrikken door de mogelijke absurditeit van de situatie. Ze vuurde vol overgave de frustraties af op de stilte. Die luisterde onvoorwaardelijk. En net dat kon ze moeilijk vinden bij fysieke gesprekspartners. De stilte was vragend. De stilte was altijd open. Zoals de betere nachtwinkel.

De weken verstreken en ze raakte steeds meer gehecht aan deze onzichtbare toeverlaat. Sterker nog: ze keerde vroeger naar huis om gezellig met de leegte te keuvelen. Samen dansten ze tot ’s avonds laat op de trillingen van het niets.